Фактычна рок-опера пра вайну. Праграму, якую слухаць з усёй "песьняроўскай" спадчыны пэўна складаней за ўсё. Мулявін адмыслова пайшоў на музычнае ўскладненьне ды гукавыя экспэрымэнты, каб стварыць змрочную атмасфэру. Але хутчэй не прыгнечанасьці, а такой суворай нескаронасьці.

Гэтыя песьні (ня ўсе, праўда) пазбаўленыя таго звыклага пафасу, так уласьцівым творам пра вайну. Пра тэксты ня будзем, але аніякай музычнай заштампаванасьці тут няма – проста ня ведаеш, што чакаць ад далейшага трэку, якога разьвіцьця. Ці думаў хто, што "Ліст беларускіх партызан" Барадуліна (з рэчытатывам на адрас Гітлера) ці "Перад атакой" Твардоўскага (з псыхадэлічна адладжанай гітарай) маглі атрымаць такое музычнае ўвасабленьне?

На гэтым дыску няма хіта ў клясічным разуменьні (ну хіба "Тальяночка"), бо перадусім вартасьць гэтай праграме ў яе непадзельнасьці. І яшчэ так выйшла, што гэта апошні поўнавартасны альбом ў "песьняроўскай" дыскаграфіі.